* 13 februari 1966 Nibbixwoud
† 2 februari 2012 Wijdenes

Sommige dagen zou je over willen slaan. 2 februari 2012 was zo'n dag. Zonder enige overdrijving mag dat worden gezegd. Het was een dag om te zwijgen en niet om te spreken. Mieke ging heen in bijzijn van haar man Ger Haaijer, ouders, haar broers en ook ondergetekende was er bij.

We wisten dat Mieke ziek was, en dat zij niet tot in lengte van jaren meer te leven had. We hoopten met Ger dat nadat zij 17 juni 2011 in de echt verbonden waren te midden van onze gemeente dat hen meer tijd gegund was om als man en vrouw verder door het leven te gaan. Dat heeft dus niet zo kunnen zijn. 13 jaar duurde het totale samenzijn van hen beiden en het waren goede jaren.

Daarom is het verdriet groot rondom het heengaan van Mieke. Zo stond het op de rouwkaart geschreven: “Zeer bedroefd, maar met een onuitwisbare herinnering aan haar leven, hebben wij afscheid moeten nemen van Mieke.”


Mieke was een mens, een vrouw, die niet veel woorden in de mond nam. Zij straalde vooral rust uit in alles wat zij deed. Zij gáf rust aan allen die met haar omgingen. Ook tijdens haar ziekte bleef zij kalm en gaf juist zij troost aan allen die haar lief waren. Er leken altijd wel anderen te zijn met wie het nóg erger gesteld was en dan zei ze:”ik ben er toch nog, we hebben het toch goed?.”

Het kleine gebaar was haar handelsmerk: “even een koppie doen”; en dan ging ze even een sigaretje 'doen'. Ze was ook iemand die mensen kon troosten door gewoon een arm om iemand te slaan als ze dat voelde, en ze deed het en dan juist als de ander het nodig had. Gelukkig was niets menselijks haar vreemds en on ze ook haar woordje zeggen ald het moest. Ze genoot erg van de etentjes bij Taco's Wok, met Ger en soms liep het zo dat vrienden Sjaak en Atie op hetzelfde tijdstip arriveerden en dan vormden zij spontaan een vierspan rond de tafel. Dat kleine gebaar maakte op mij indruk, zozeer dat ik moest denken aan een beroemde joodse uitspraak: “het is beter weinig te zeggen en veel te doen dan veel te zeggen en weinig te doen.” Mieke ten voeten uit: 'beter weinig te zeggen en veel te doen'.


Zij was ook een gelovig mens Mieke, RK gedoopt kwam zij ineens met Ger in onze gemeente. Eigenlijk nog niet eens zo lang geleden zo'n anderhalf jaar geleden. Beiden maakten onmiddellijk contact en voelden zich bij ons thuis. Mieke wist ze zich ook in haar ziekte gedragen door de hartelijkheid van de gemeente zoals ze zei.


“Je hebt je strijd ten einde toe gestreden tot God je riep. Hij nam je bij de hand, Hij heeft geluisterd naar je vurige gebeden, je stap voor stap begeleid naar het Beloofde land.” Dat staat ook op de rouwkaart; “ten einde toe gestreden tot God je riep.” Mieke zei zelf : “Ik weet zeker dat God bij me is.” Voor haar was haar God een Bondgenoot, die met haar mee-streed; nee zei tegen haar ziekte, zodat zij verder kon in die ziekte met die God als bondgenoot. Een bondgenoot zoals die God een bondgenoot voor David was, in zijn Psalm 57 “2 Wees mij genadig, o God, wees mij genadig, want bij U schuilt mijn ziel; ja, in de schaduw van uw vleugelen zal ik schuilen, totdat het onheil voorbij is.”


Het onheil, voor de David waren dat leeuwen, mensen die met geweld hem te weer stonden. We weten wat het voor Mieke was: haar ziekte, dat geweld.

De psalmist zegt nog: “Hij zal van de hemel zenden en mij verlossen, als Hij te schande gemaakt heeft wie mij vertrapt; sela God zal zijn goedertierenheid en waarheid zenden.”

Haar ziekte daar is zij niet van verlost weten we in letterlijke zin, het onheil week niet. Maar ze hield stand in dit weten: hierin bleef zij overeind: “ik heb een hulp in de strijd; goedertierenheid en waarheid van die God droegen haar zoals zij zei: ik ben meer dan mijn ziekte: Ik hoef het niet alleen te doen.”


Ze vocht, maar toen was zij op, het ging niet meer, haar krachten waren geweken.

Miek brak niet: “Ik ga naar het paradijs” sprak ze, dat was haar geloof.

De ziekte heeft haar verslagen, maar die ziekte kunnen we geen overwinnaar noemen.

Ze geloofde de dood is overwonnen, door eentje die de dood heeft ontmaskerd: die ene die de dood onttroont heeft, Jezus, hij is overwinnaar.


Johannes laat Jezus zeggen:

“Ik ben de weg, de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door mij.”


We wensen Mieke toe, dat zij in de dood geborgen is en dat zij wordt opgevangen door haar God de Vader en zijn Zoon en haar naam niet verloren raakt; en dat zij niet vergeten wordt in de dood.

En we wensen Ger Haaijer en alle familie veel sterkte toe bij het verwerken van dit grote verlies.


ds. M.Camarasa